Kerkuil


Helaas is er geen plaats meer voor deelnemers aanstaande woensdag. De vogel zit uitsluitend binnen in een kleine ruimte. Wanneer de groep te groot wordt dan maken we weinig kans om hem te zien te krijgen.

Wij realiseren dat er meer mensen in het Katwijkse zijn die deze vogel zouden willen zien. Daarom hebben we met de eigenaar van de schuur afgesproken dat we een excursie mogen organiseren. In eerste instantie zal deze alleen voor Katwijkse vogelaars zijn. Een grotere groep is gezien de omstandigheden in de schuur echt niet mogelijk. Iedereen die in aanmerking komt wordt, waarschijnlijk vandaag, uitgenodigd. Misschien dat we later nog een excursie mogen organiseren. Het klinkt een beetje geheimzinnig misschien, maar het kan daar echt niet anders. Wij rekenen op begrip.

Afgelopen weekend kreeg Casper via via te horen dat er een Kerkuil verblijft in een schuur ergens in Katwijk. En die moest Casper nog voor zijn jaarlijst, dus zette hij zijn tanden erin. Met puik speurwerk wist hij de plek te achterhalen en kreeg hij de eigenaar van de schuur te spreken.

Zondagochtend mocht Casper met een zeer select gezelschap (Arjan, Marc en ik) een kijkje komen nemen. De uil liet zich helaas niet zien. De eigenaar van de schuur, ontroerd door het groepje huilende volwassen kerels, bood ons een herkansing aan in de avond.

Daar stonden we dan weer, in een pikdonkere schuur, wachtend op een glimp. Voor ons was het niet alleen een nieuwe jaarsoort, maar ook een nieuwe soort voor onze Katwijklijst! Voor mij zou het zelfs de tweede zijn die dag, na het groepje Witbuikrotganzen.

Opeens vloog een witte schim geruisloos door het donker, nog net opgepikt door het vage schijnsel van onze enige zaklantaarn, waarvan de batterijen al aardig op hun eind liepen.

Zo plotseling als hij verscheen, zo snel was hij weer verdwenen. We liepen door de schuur in de richting waarin de vogel verdwenen was en vonden hem boven op een compressor. Ik schoot twee plaatjes. De vogel vloog op, kwam nog een keer terug – ik schoot weer een plaatje – en verdween vervolgens in het donker. Het handmatig scherpstellen in het zwakke schijnsel van de lantaarn was niet makkelijk, maar het resultaat is niet onaardig.

Na het bekijken van de foto’s op het lcd-schermpje van de camera viel ons op dat de vogel wel erg wit op de onderdelen is, met maar slechts enkele zwarte stippen. Ook de ondervleugel is vrijwel ongetekend. Dit zou kunnen wijzen op een exemplaar van de ondersoort ‘alba’ die in Nederland schaars, zeldzaam of zelfs zeer zeldzaam is. Wellicht dat de kenners hier nog iets over kunnen zeggen. De eigenaar van de schuur is van plan een nestkast op te hangen, dus misschien wordt de Kerkuil nog een vaak geziene vogel in Katwijk.